Pagina 10: Even voorstellen…..

Ik ben al in januari in Hoofdplaat komen wonen, maar vanwege een paar  heel begrijpelijke misverstanden waar ik tegenaan ben gelopen, wil ik me alsnog graag even voorstellen.


Ik heet Adriaan de Sauvanie, ben 51 jaar, vrijgezel, en woon in de Eurostraat. Ik ben in Oostkapelle geboren, ben volledig in Canada grootgebracht, en heb zowel de Canadese als de Nederlandse nationaliteit (dus ik spreek altijd Engels -mijn hoofdtaal- tegen mijn hond, alhoewel ik ook vloeiend Nederlands spreek). Ik heb langer in Zeeuws-Vlaanderen gewoond (waaronder 12 jaar in Cadzand) dan aan de overkant, en voel me eigenlijk hier meer thuis.

Ik ben hier met mijn twee windhonden komen wonen, waarvan er één eind april aan ouderdom is overleden. De andere draagt buiten altijd een harnas. Al zal het zo lijken, is hij allesbehalve vals; hij is alleen vooral overdreven enthousiast, en wil achter alles aanspringen. Dio is bijzonder lief, maar is nog steeds aan het (her)leren een beetje fatsoenlijk te doen. Vooral bij het zien van katten of alles wat beweegt, of als hij ergens zijn zinnen op gezet heeft. Uiteraard irriteert me dit soms mateloos en moet ik hem regelmatig aanpakken dan in mijn eigen aard zit, maar anders gehoorzaamt hij echt niet. Het lijkt wellicht vaak alsof ik geen controle over hem heb. Maar als hij zich uit koppigheid verankert, is er vrijwel niets dat hem op zo’n moment nog in beweging kan brengen.

Ik heb vier jaar geleden een bijzonder zware hersenbloeding gehad en ben nog steeds dagelijks bezig met mijn herstel. Dit herstel is nog altijd aan de gang, door mezelf dagelijks therapie te geven in spreken en lopen. Mijn hersenen werken dus echt volledig perfect, alleen duurt het nu wat langer om informatie in me op te nemen en kan ik mijn gedachten vaak moeilijk snel verwoorden, en heb ik heel veel motorische problemen, dus lijkt het natuurlijk precies het tegenovergestelde.


Ik geniet bijzonder van de natuur en de rust. Heel vroeg in de ochtenden loop ik met mijn hond lange wandelingen van minimaal een uur, die gelijk als fysiotherapie voor mij dienen. Naarmate de dag vordert wordt het steeds moeilijker voor mij om te lopen, dus loop ik tegen de avond echt te zwieberen. In de namiddag lees ik ook elke dag thuis een uur hardop als logotherapie. Ik ben, naast het werken aan mijn herstel, ijverig bezig, in de paar uren dat het me lukt, om mijn hobby’s in schrijven en fotografie/kunst tot beroep te maken, maar ben vanwege mijn gezondheid eigenlijk volledig voor werk afgekeurd.

Ik wissel heel graag een vriendelijk woord uit wanneer ik iemand tegenkom. Maar omdat ik echt alle energie nodig heb voor mijn eigen herstel, leef ik heel bewust een teruggetrokken bestaan, en moet ik alle contacten zo kort mogelijk houden. Voor mij duurt het letterlijk dagen om weer bij te komen van zelfs redelijk korte gesprekken. Het is mijn prioriteit om aan mijn herstel te werken, waarvan de vooruitgang ook erg per periode wisselt. Dus vraag ik heel vriendelijk dat mijn behoefte aan rust gerespecteerd wordt, maar aarzel verder beslist niet om even goeiendag of zo te zeggen.

Met vriendelijke groet, Adriaan