Pagina 8: Kerkhofploeg Slijkplaat

Op een gewone dinsdagmorgen kwam ik heel toevallig langs het kerkhof in Slijkplaat. Mijn oog viel op de vele auto’s die daar geparkeerd stonden en dat trok mijn aandacht. Op het kerkhof zag ik meerdere mensen lopen. Toen ik verder reed viel mijn frank en dacht aan de kerkhofploeg van Slijkplaat. Dus bij de rotonde gedraaid om de volgende foto te gaan maken. Het stukje hieronder is door iemand van de kerkhofploeg geschreven.

Op de foto van links naar rechts: Jan van Haneghem, Roger Pielaet, Arnold de Poorter, Paul Steijaert, Theo de Poorter en Eddy Bleijenberg. Helaas ontbreekt op deze foto de nestor van de ploeg, Guust Gernaert, die tijdelijk uit de running is maar gelukkig herstellende. Hopelijk kan hij zijn ‘oude leven’ weer zo spoedig mogelijk oppakken, dus beterschap!

Ook Roger Blaakman en Theo Steijaert hadden verplichtingen elders en hadden zich afgemeld.

Vrijwel alle vrijwilligers zijn geboren of afkomstig uit de gemeenschap Slijkplaat/Nummer Een.

Behalve Jan van Haneghem, want die komt van Breskens maar is getrouwd met Magda Blaakman die vroeger op de Tragel van Nummer Een woonde. Haar vader, Leonard Blaakman, was in vroegere jaren ook vrijwilliger op het kerkhof van Slijkplaat.

De vaste werkdag van de kerkhofploeg is dinsdag. Er is een vast rooster wat in januari door Roger Blaakman wordt gemaakt en daar houdt iedereen zich zo veel mogelijk aan. Het komt er op neer dat iedereen ongeveer 6 á 7 maal per jaar het kerkhof onderhoudt.

Om ongeveer half 10 is het koffiepauze, en wordt de eigen meegebrachte koffie opgedronken. Na de verrichtte werkzaamheden drinken we gezamenlijk nog een biertje, welke wordt gesponsord door verschillende mensen die ons vrijwilligerswerk waarderen. Hiervoor dank!!

Gespreksstof is er genoeg en veelal gaat het over vroeger en natuurlijk komt juffrouw Hamelinck dikwijls ter sprake. Hier hebben we bijna allemaal les van gehad en minder goede herinneringen aan.

Haar motto was: Wie niet horen wil, moet maar voelen.

En ja we hebben het allemaal gevoeld!

Ook over Ber de Poorter, de opa van Roger Pielaet en van Arnold en Theo de Poorter hebben we het vaak, hij was een markant figuur. Hij had toentertijd al een tatoeage op zijn rechter bovenarm. Als hij over Slijkplaat fietste zond hij altijd een Credo. Wij lieten hem dan schrikken en dan was hij minder gelovig. De GVD’s waren te horen in Sasput en Nummer Een.

Zo gaat een werkmorgen snel voorbij. We hebben allemaal plezier in de werkzaamheden en natuurlijk het praatjes.

Alleen zijn we ook al 70+, dus hoe lang nog?

En dan????

Vrijwilligers Kerkhofploeg Slijkplaat.