Pagina 5: Terugblik

Mijn naam is Caroline Thomaes, 51 jaar en ik ben getrouwd met Frank de Vleesschauwer. Ik ben opgegroeid in de Hoofdplaatpolder op een boerderij, genaamd de Hoekstee, aan de Olmendijk, samen met mijn oudere zus Susan en mijn jongere broer Martin die daar nog steeds woont met zijn gezin.

Tot mijn 11de ben ik in Hoofdplaat naar de lagere school gegaan, iedere dag op de fiets. Tussen de middag bleef ik dan altijd eten bij oma Thomaes net zoals mijn zus, broer, neef en nicht. Een hele gezellige periode waar ik nog steeds warme herinneringen aan heb.

Na de lagere school ging ik op internaat in Eeklo wat in het begin wel even wennen was als meisje uit de polder. Daarna ging ik ‘op kot’ in Gent om Tandheelkunde te studeren. Dit was een hele mooie tijd, waar ik naast studeren ook met volle teugen heb kunnen genieten van het studentenleven.

Na mijn studie, ik was toen net 24 jaar, ben ik begonnen als tandarts in een praktijk in Terneuzen, dit voor enkele dagen per week. Het jaar daarop, in 1992, kon ik fulltime aan de slag in de praktijk van tandarts Buize in Oostburg waar ik toen ook ben gaan wonen.

In de zomer van 1995 ben ik in de kerk van Hoofdplaat getrouwd en sindsdien wonen wij met veel plezier in Sas van Gent waar onze 3 kinderen, Marieke (22 jaar), Emma (20 jaar) en Pieter (18 jaar) zijn opgegroeid.

Na de geboorte van onze oudste dochter Marieke, ben ik vanaf 1997 dichter bij huis én parttime gaan werken. Dat wil zeggen twee dagen per week in een praktijk in Hoek en één dag per week in een praktijk in Sas van Gent, zodat ik ook nog voldoende tijd had voor de opvoeding van onze drie kinderen.

Inmiddels werk ik ongeveer 28 jaar als tandarts. Dit bevalt mij nog steeds uitstekend. Elke dag is weer anders. Ook het contact met de patiënten blijft boeiend. Zo ontmoet ik regelmatig inwoners uit mijn geboortedorp en dat is toch altijd weer leuk en vertrouwd.

Mijn ouders wonen inmiddels 22 jaar in de Eurostraat. Dit is in elk geval een hele goede reden om regelmatig naar Hoofdplaat te gaan en zo blijf ik ook op de hoogte van de nieuwtjes uit het dorp. Ik vind het ook prettig dat ik nog altijd terug kan naar ons ouderlijk huis, waar mijn broer nu nog steeds woont. Dat voelt toch altijd weer een beetje als ‘thuiskomen’.

Vroeger vond ik het altijd heerlijk om in de polder te wonen en ik ben dan ook erg blij dat we datzelfde vrije gevoel gevonden hebben in Sas van Gent.

Tot ziens Hoofdplaat… tot een volgende keer!